Władca Much

„Władca much” Williama Goldinga to jedna z tych książek, do których zaglądam regularnie. Nie za często, ale tak co kilka lat. Podobnie jak i do jego „Wieży”. I bynajmniej nie dlatego, że to książki proste i przyjemne… Wręcz przeciwnie- to literatura trudna, wymagająca i raczej nienastrajająca pozytywnie. Podobno „Władca much” to jedna z tych książek, które według wielu Amerykanów powinny zostać wycofane z publicznych bibliotek…Zupełnie nie rozumiem dlaczego…

Jest w tych powieściach coś, co przyciąga, daje do myślenia, zmusza do refleksji, sięga głębi, wierci i nurtuje. Bo to znakomite studium wnętrza człowieka, próba analizy rządzących nami mechanizmów, zasad funkcjonowania społecznego i radzenia sobie w sytuacjach ekstremalnych.

„Władca much” to dystopijna opowieść o grupie brytyjskich chłopców, którzy, w obliczu bliżej nieokreślonej katastrofy nuklearnej, są ewakuowani ze swojego kraju. Jednak ich samolot rozbija się na bezludnej wyspie, a oni, nagle zdani sami na siebie, próbują organizować sobie na niej życie. Bez nadzoru dorosłych i zewnętrznej kontroli.

Czy będą umieli sobie poradzić? Czy ich egzystencja będzie opierała się na wzajemnej współpracy czy rywalizacji? Co będzie nimi kierować?

Powieść ta to niezwykłe studium człowieka. To opowieść o dobru i złu, o demokracji i tyranii, o rozsądku i szaleństwie, o cywilizacji i dzikości, o współpracy i rywalizacji, tchórzostwie i odwadze, pięknie i brzydocie, zachowaniach dojrzałych i niedojrzałych, prawie i bezprawiu, grupie i jednostce, o zaspokajaniu potrzeb tych fizycznych ale i tych głębszych. A przede wszystkim o naszych lękach- tych na zewnątrz, ale może głównie tych wewnątrz nas. I o tym, jak zmienia się nasze postrzeganie świata wraz ze zmianami zachodzącymi w nas samych.

Trudna ale niezwykle ważna książka. Dla mnie arcydzieło. Ma wciąż wiele do odkrycia. Za każdym razem znajduję w niej coś nowego.

Kto nie zna, warto przeczytać Kto zna, warto przeczytać ponownie.