Czerwony namiot

„Czerwony namiot” Anity Diamant to fabularyzowana opowieść o Dinie, jedynej córce biblijnego patriarchy Jakuba oraz jego licznej rodzinie. Lecz jeśli ktoś szuka w niej biblijnych odniesień i zasad judaistycznej religii, takiej jaką my ją dziś znamy, to może się zawieść. Historie są tu nieco zmienione a wydarzenia przedstawione inaczej. Zresztą kto wie jak było naprawdę… Bo „Czerwony namiot” to nie analiza biblijna czy próba interpretacji wydarzeń sprzed tysiącleci. To opowieść o ludziach, którzy kiedyś żyli w konkretnych realiach historycznych i kulturowych, ludzi z krwi i kości, przeżywających radości i smutki, uwikłanych w historie rodzinne i zależnych od siebie nawzajem.

Nade wszystko jednak to opowieść o sile, solidarności, czułości i mądrości kobiet. Czerwony namiot to kobiece magiczne miejsce, do którego mężczyźni nie mają wstępu. To tam kobiety opowiadają historie, dzielą się swoim życiem, miesiączkują, rodzą, karmią, przekazują swoją mądrość młodszym kobietom.

Dina ma szczęście. Wychowywana jest przez cztery matki (żony Jakuba), wzrasta wśród wielu braci i kuzynów, czuje się bezpieczna. Ale pewne wydarzenia zmieniają wszystko. Dina odwraca się od swojej rodziny by przetrwać. Jednak przeszłość będzie ją zarówno prześladować jak i dawać siłę oraz poczucie przynależności.

Piękna, ciepła i bliska życia książka. Mimo, że dotyczy wydarzeń tak odległych nadal wzrusza, wlewa radość oraz tęsknotę za bliskością, która mimo że niedoskonała, jest kwintesencją człowieczeństwa.

Czytałam drugi raz, pierwszy raz już wiele lat temu. Dobrze było do niej powrócić